Ik heb altijd een moeizame verhouding met bewegen gehad.
Het rondjes rennen rond het grasveld of sintelveld op de middelbare school heeft me nooit zo bekoord. En bij voetbal stond ik altijd op de verkeerde plek. Tijdens mijn studie heb ik wat aan tennis gedaan, een beetje tafeltennis. Dansen vond ik wel leuk, maar ik denk dat het er niet uitzag, ondanks wat danslessen. Heb zelfs een tijdje aan sambadans gedaan (de juf schrok een beetje, ze had zich niet voorbereid op een mannelijke deelnemer), maar dat verveelde ook weer snel.
Toen ik ging werken kreeg ik interesse in de oosterse bewegingsvormen: ik heb aan tai-chi gedaan en aan yoga. Karate vond ik leuk, maar ik werd er wel ietsje fanatiek van: de leraar moest me regelmatig manen het wat beheerster te doen. Nog een tijdje chi-kung gedaan. En oh ja, hardlopen, maar dat was wel erg van bonk bonk en eenzaam.
Maar niets bekleef. Vorig jaar echter werd ik door Eric Went uitgenodigd voor een netwerkactiviteit: we zouden Nia gaan doen, een soort tango dacht ik. Ik wist niet wat me overkwam (de anderen trouwens ook niet). Een heel uur lang heerlijke muziek, en daarop bewegen in een mengvorm van diverse dansstijlen, oosterse vechtkunsten en helende bewegingskunsten. Onder leiding van een heel sympatieke en grappige dansjuf: Rachelle Conradie.
Ik herkende meteen: dit is nu heel goed voor mij. Nia geeft zowel een veilige structuur om te bewegen (pasjes en bewegingen) als individuele uitdrukkingsvrijheid, en biedt veel ingangen om nieuw bewegingen en daardoor gedrag te ontwikkelen. Er zit een goed onderbouwde levens-filosofie achter. En het is gewoon heel leuk om te doen. Ik denk dat Nia door haar compleetheid en integriteit een goede kanshebber is om Het Nieuwe Bewegen te worden.
Nia is een blijvertje gebleken: ik doe het nog steeds, elke week, met heel veel plezier. Elke vrijdagmiddag ga ik een uur bewegend helemaal fris het weekend in, met sympathieke mensen, op heerlijke muziek. En ik werk nu samen met Rachelle in het Leiden Talent Booster programma.
Geen foto deze maal. Nia is niet om naar te kijken, maar om te ervaren.
vrijdag 12 november 2010
donderdag 11 november 2010
Het Nieuwe Werken - zelfkennis voor kenniswerkers
Vandaag is een heel bijzonder dag. Het is namelijk 1) de Dag van de Duurzaamheid, 2) de allereerste Leiden Talent Booster training en het is 3) Sint Maarten. En 4) het stormt en regent.
Terwijl de deelnemers aan de allereerste Boost zelfkennis aan het ontwikkelen zijn, onder leiding van Marc Cleiren en Belinda Vos, neem ik de tijd om deze blog te schrijven. Wat hebben 1) , 2), 3) en 4) met elkaar te maken? Laat ik een poging doen om een en ander thematisch te onderzoeken en misschien wel te verbinden.
4) Het weer kunnen we niet beheersen. De ene dag schijnt de zon en fiets je fluitend naar je werk. De andere dag stormt en regent het, en wurm je je in je regenpak of pakt toch maar de auto, om op tijd op die training te komen waar je je weken geleden voor opgegeven hebt. Belangrijker dan het vervoermiddel is ons navigatiesysteem: hoe vinden we de weg, ook onder zware weersomstandigheden? Ook op ons werk schijnt soms de zon, en soms stormt het. We zitten in economisch zwaar weer. Hoe ziet jouw regenpak of auto eruit? En, waarop koers jij?
3) Sint Maarten was een zoon van Romeinse ouders die al jong soldaat werd. Als 15-jarige trok hij naar Gallië. Bij een stadspoort van Amiens ontmoette hij een bedelaar, aan wie hij de helft van zijn mantel gaf. Bij het Sint Maartensfeest trekken kinderen langs de deuren met lampionnen of uitgeholde pompoenen of knollen, en krijgen snoep na het zingen van een liedje. Dit bedelfeest voert terug op de tijd dat het voor de meeste mensen maar zeer de vraag was of ze de winter wel zouden overleven. Veel voedsel was er niet, en goede methoden om het te conserveren waren er ook al niet. Deze bedeltochten waren vaak bittere noodzaak. Hoe kijk jij aan tegen schaarste in een kenniseconomie? Is gratis toegankelijke informatie hetzelfde als kennis? Heb jij de juiste kennis in huis om de economische winter door te komen? Wat geef jij gemakkelijk weg? En wat met moeite?
2) Vandaag maken de deelnemers een Boost #1 een begin met het ontwikkelen van een specifiek soort zelfkennis. Deze zelfkennis gaat over het onderscheiden van het essentiele in jezelf van het persoonlijke, het mechanische, het reactieve. We hebben beide, en we hebben beide ook nodig. Het essentiele is wie we in wezen zijn, en is uniek. Het persoonlijke is wat we nodig hebben om in deze wereld te overleven. De chauffeur versus de auto. Zelfkennis voor de kenniswerker gaat over hoe chauffeur en auto goed de tocht door storm en regen kunnen maken. En dan niet op basis van de tomtom, maar op basis van jouw innerlijke navigatieysteem: je talent.
1) Overal in het land worden vandaag activiteiten ontplooid in het kader van Duurzame ontwikkeling. Onze training schaar ik daar graag onder. Niemand weet hoe de wereld er over een aantal jaren aan toe zal zijn, maar ik denk dat we best een portie zelfkennis kunnen gebruiken om het beste uit onszelf en anderen te halen. In Leiden hebben we heel veel kennis en ambachtelijke vaardigheden in huis. Wij willen graag een bijdrage leveren aan de 'sociale technologie' om deze kennis zo goed mogelijk in te zetten voor wat er nodig is in de wereld.
Gisteren was mijn zorgdag. 's middags heb ik voor mijn jongste zoon een knolletje uitgehold. Zometeen gaat hij daar een rondje door de wijk mee lopen, sint Maartensliedjes zingend. Of het kaarsje de hele tocht zal blijven branden weet ik niet, gezien de storm en de regen. Maar zonder knolletje zou het waxinelichtje nog geen seconde blijven branden. Mooi knolletje he?
Terwijl de deelnemers aan de allereerste Boost zelfkennis aan het ontwikkelen zijn, onder leiding van Marc Cleiren en Belinda Vos, neem ik de tijd om deze blog te schrijven. Wat hebben 1) , 2), 3) en 4) met elkaar te maken? Laat ik een poging doen om een en ander thematisch te onderzoeken en misschien wel te verbinden.
4) Het weer kunnen we niet beheersen. De ene dag schijnt de zon en fiets je fluitend naar je werk. De andere dag stormt en regent het, en wurm je je in je regenpak of pakt toch maar de auto, om op tijd op die training te komen waar je je weken geleden voor opgegeven hebt. Belangrijker dan het vervoermiddel is ons navigatiesysteem: hoe vinden we de weg, ook onder zware weersomstandigheden? Ook op ons werk schijnt soms de zon, en soms stormt het. We zitten in economisch zwaar weer. Hoe ziet jouw regenpak of auto eruit? En, waarop koers jij?
3) Sint Maarten was een zoon van Romeinse ouders die al jong soldaat werd. Als 15-jarige trok hij naar Gallië. Bij een stadspoort van Amiens ontmoette hij een bedelaar, aan wie hij de helft van zijn mantel gaf. Bij het Sint Maartensfeest trekken kinderen langs de deuren met lampionnen of uitgeholde pompoenen of knollen, en krijgen snoep na het zingen van een liedje. Dit bedelfeest voert terug op de tijd dat het voor de meeste mensen maar zeer de vraag was of ze de winter wel zouden overleven. Veel voedsel was er niet, en goede methoden om het te conserveren waren er ook al niet. Deze bedeltochten waren vaak bittere noodzaak. Hoe kijk jij aan tegen schaarste in een kenniseconomie? Is gratis toegankelijke informatie hetzelfde als kennis? Heb jij de juiste kennis in huis om de economische winter door te komen? Wat geef jij gemakkelijk weg? En wat met moeite?
2) Vandaag maken de deelnemers een Boost #1 een begin met het ontwikkelen van een specifiek soort zelfkennis. Deze zelfkennis gaat over het onderscheiden van het essentiele in jezelf van het persoonlijke, het mechanische, het reactieve. We hebben beide, en we hebben beide ook nodig. Het essentiele is wie we in wezen zijn, en is uniek. Het persoonlijke is wat we nodig hebben om in deze wereld te overleven. De chauffeur versus de auto. Zelfkennis voor de kenniswerker gaat over hoe chauffeur en auto goed de tocht door storm en regen kunnen maken. En dan niet op basis van de tomtom, maar op basis van jouw innerlijke navigatieysteem: je talent.
1) Overal in het land worden vandaag activiteiten ontplooid in het kader van Duurzame ontwikkeling. Onze training schaar ik daar graag onder. Niemand weet hoe de wereld er over een aantal jaren aan toe zal zijn, maar ik denk dat we best een portie zelfkennis kunnen gebruiken om het beste uit onszelf en anderen te halen. In Leiden hebben we heel veel kennis en ambachtelijke vaardigheden in huis. Wij willen graag een bijdrage leveren aan de 'sociale technologie' om deze kennis zo goed mogelijk in te zetten voor wat er nodig is in de wereld.
Gisteren was mijn zorgdag. 's middags heb ik voor mijn jongste zoon een knolletje uitgehold. Zometeen gaat hij daar een rondje door de wijk mee lopen, sint Maartensliedjes zingend. Of het kaarsje de hele tocht zal blijven branden weet ik niet, gezien de storm en de regen. Maar zonder knolletje zou het waxinelichtje nog geen seconde blijven branden. Mooi knolletje he?
woensdag 10 november 2010
Het Nieuwe Werken - woensdag zorgdag
In mijn hele werkzame leven heb ik 1 jaar fulltime gewerkt. Dat was in mijn eerste baan als onderzoeker bij KPN Research. Zeer mentaal werk - ik was dat eerste jaar de hele zaterdag bezig om weer op aarde te 'landen'. Zodra het kon heb ik deeltijdwerk aangevraagd. Die eerste vrije vrijdag herinner ik me nog zeer goed. Ik liep rond half 10 vanaf de Hooigracht waar ik in een mooi pandje woonde, naar cafe de kleine klup (nu al weer jaren Cafe Van Engelen), voor een cappuccino. Heerlijk uit het raam kijken naar langslopende mensen, volkskrant lezen, beetje voor me uit staren.
Jaren later kreeg ik op de Pulsar Academie, een opleiding tot veranderkundige, onderricht in het vak 'Zorgen voor je Talent'. De opdracht was om elke week een aantal Gegarandeerd Genieten Activiteiten in te plannen. Met als doel je lichaam, gevoel en geest te voeden, opdat je niet uitgeput raakt in het uitgeven van je talent. Voor mij is cappuccino + krantje + naar buiten staren zo'n Gegarandeerd Genieten Activiteit.
Toen we kinderen kregen, heb ik mijn vrije dag naar de woensdag verplaatst. Nou ja vrije dag - zorg-voor-de-kinderen-dag. Op de een of andere manier is het me gelukt het belang van dat cappuccino + krantje moment op de kinderen over te brengen. Ik kreeg daar wel 15 minuten voor, zo rond 9 uur 's ochtends. Maar zodra ik naar buiten wilde staren, dook er een lief gezichtje in mijn blikveld op dat appeltaart wilde bakken, tekenen, de verjaardag van Sacha wilde vieren (mijn jongste zoon was elke twee weken jarig), iets van hout knutselen...
Maar sinds een jaar heb ik een ongekende luxe: op woensdagochtend gaat nu ook mijn jongste naar school. Sindsdien kan je me regelmatig vinden met een cappuccino + krantje bij VOORAFENTOE. Daar zit ik dan lekker voor me uit te staren boven de nrc.next, het fd of de Trouw. En regelmatig duikt er dan leuk gezicht in mijn blikveld op dat een praatje wil maken.
(Zoek de 2 verschillen met het verhaal).
Jaren later kreeg ik op de Pulsar Academie, een opleiding tot veranderkundige, onderricht in het vak 'Zorgen voor je Talent'. De opdracht was om elke week een aantal Gegarandeerd Genieten Activiteiten in te plannen. Met als doel je lichaam, gevoel en geest te voeden, opdat je niet uitgeput raakt in het uitgeven van je talent. Voor mij is cappuccino + krantje + naar buiten staren zo'n Gegarandeerd Genieten Activiteit.
Toen we kinderen kregen, heb ik mijn vrije dag naar de woensdag verplaatst. Nou ja vrije dag - zorg-voor-de-kinderen-dag. Op de een of andere manier is het me gelukt het belang van dat cappuccino + krantje moment op de kinderen over te brengen. Ik kreeg daar wel 15 minuten voor, zo rond 9 uur 's ochtends. Maar zodra ik naar buiten wilde staren, dook er een lief gezichtje in mijn blikveld op dat appeltaart wilde bakken, tekenen, de verjaardag van Sacha wilde vieren (mijn jongste zoon was elke twee weken jarig), iets van hout knutselen...
Maar sinds een jaar heb ik een ongekende luxe: op woensdagochtend gaat nu ook mijn jongste naar school. Sindsdien kan je me regelmatig vinden met een cappuccino + krantje bij VOORAFENTOE. Daar zit ik dan lekker voor me uit te staren boven de nrc.next, het fd of de Trouw. En regelmatig duikt er dan leuk gezicht in mijn blikveld op dat een praatje wil maken.
(Zoek de 2 verschillen met het verhaal).
dinsdag 9 november 2010
Het Nieuwe Werken - Iets Voor Elkaar Krijgen
Dit stuk zou eigenlijk gaan over Getting Things Done van Dave Allen en het belang van een lege inbox.
Maar vanochtend heb ik ontbeten met Annemarie van Gaal, en daar wil ik eerst even iets over schrijven. Of, om preciezer te zijn, ik was met Belinda Vos uitgenodigd op het Business Before Breakfast evenement dat Unique organiseerde, over de toekomst van de Flexibele Schil. Annemarie kwam naast me zitten, en na haar verhaal over het opzetten van Independent Media in Moskou, heb ik nog leuk met haar gesproken.
Als iemand bewezen heeft dat ze Dingen Voor Elkaar Kan Krijgen dan is zij het wel. In het kort: Nadat ze er voor bij VNU om gevochten had in Moskou een tijdschriftentak op te zetten, heeft ze eerst 2 jaar gestreden tegen de verkeerde instructies vanuit Nederland, en is ze daarna met Derk Sauer voor zichzelf begonnen, en heeft ze binnen 5 jaar 700 werknemers aan zich gebonden en 20 titels verzameld.
Ze vertelde dat ze nu vaak de opmerking kreeg dat ze natuurlijk alleen maar op het juiste moment op juiste plaats op de rijdende trein hoefde te springen, want de markt lag open en er waren geen andere uitgevers. Maar zo was het helemaal niet. Het wemelde van de hoogopgeleide ervaren uitgevers. Iedereen was er. Nee, het was helemaal niet op een rijdende trein springen, maar het was je er aan vast klampen en de deur openwrikken.
Geweldig: ik zag het helemaal voor me, Annemarie die de deur openwrikt. Haar talent in actie. Zo herken ik talent: als het verhaal dat iemand vertelt een levendig beeld in me oproept. En dan is de kunst om de ander daar een woord aan te laten geven. (Daar moet dan wel de context naar zijn, dus niet tijdens een netwerkbijeenkomst bijvoorbeeld).
In het gesprekje dat we daarna aan tafel hadden vroeg ik naar haar criteria om in startups te investeren. Het bleek dat ze inderdaad met name in talentvolle mensen investeerde, en niet primair in het business idee. Maar ergens was er ook iets vreemds in hoe ze vertelde over haar investeerdersrol: daar zat geen vuur in. Maar ze was nu ook bezig met een alternatief voor de hypotheekrentaftrek. En daar weer zag ik haar iets openwrikken. Toen kwam ik op de gedachte dat talent alleen niet voldoende is. Bij Iets Voor Elkaar Krijgen, ligt de nadruk op Iets, niet op het Krijgen. Het lag in Moskou op haar bordje om dat tijdschriftenconcern op te zetten. Dat heeft, naast talent, ook met Bestemming te maken. Op een gegeven moment weet je: Dit Moet Ik Nu Doen.
Enfin, dat wilde ik even kwijt.
En oh ja, de veelgeprezen lege inbox krijg je door je bij elk 'ding' dat er binnenkomt je af te vragen hoe dat bijdraagt aan het Iets dat jij Voor Elkaar Wil Krijgen.
Maar vanochtend heb ik ontbeten met Annemarie van Gaal, en daar wil ik eerst even iets over schrijven. Of, om preciezer te zijn, ik was met Belinda Vos uitgenodigd op het Business Before Breakfast evenement dat Unique organiseerde, over de toekomst van de Flexibele Schil. Annemarie kwam naast me zitten, en na haar verhaal over het opzetten van Independent Media in Moskou, heb ik nog leuk met haar gesproken.
Als iemand bewezen heeft dat ze Dingen Voor Elkaar Kan Krijgen dan is zij het wel. In het kort: Nadat ze er voor bij VNU om gevochten had in Moskou een tijdschriftentak op te zetten, heeft ze eerst 2 jaar gestreden tegen de verkeerde instructies vanuit Nederland, en is ze daarna met Derk Sauer voor zichzelf begonnen, en heeft ze binnen 5 jaar 700 werknemers aan zich gebonden en 20 titels verzameld.
Ze vertelde dat ze nu vaak de opmerking kreeg dat ze natuurlijk alleen maar op het juiste moment op juiste plaats op de rijdende trein hoefde te springen, want de markt lag open en er waren geen andere uitgevers. Maar zo was het helemaal niet. Het wemelde van de hoogopgeleide ervaren uitgevers. Iedereen was er. Nee, het was helemaal niet op een rijdende trein springen, maar het was je er aan vast klampen en de deur openwrikken.
Geweldig: ik zag het helemaal voor me, Annemarie die de deur openwrikt. Haar talent in actie. Zo herken ik talent: als het verhaal dat iemand vertelt een levendig beeld in me oproept. En dan is de kunst om de ander daar een woord aan te laten geven. (Daar moet dan wel de context naar zijn, dus niet tijdens een netwerkbijeenkomst bijvoorbeeld).
In het gesprekje dat we daarna aan tafel hadden vroeg ik naar haar criteria om in startups te investeren. Het bleek dat ze inderdaad met name in talentvolle mensen investeerde, en niet primair in het business idee. Maar ergens was er ook iets vreemds in hoe ze vertelde over haar investeerdersrol: daar zat geen vuur in. Maar ze was nu ook bezig met een alternatief voor de hypotheekrentaftrek. En daar weer zag ik haar iets openwrikken. Toen kwam ik op de gedachte dat talent alleen niet voldoende is. Bij Iets Voor Elkaar Krijgen, ligt de nadruk op Iets, niet op het Krijgen. Het lag in Moskou op haar bordje om dat tijdschriftenconcern op te zetten. Dat heeft, naast talent, ook met Bestemming te maken. Op een gegeven moment weet je: Dit Moet Ik Nu Doen.
Enfin, dat wilde ik even kwijt.
En oh ja, de veelgeprezen lege inbox krijg je door je bij elk 'ding' dat er binnenkomt je af te vragen hoe dat bijdraagt aan het Iets dat jij Voor Elkaar Wil Krijgen.
maandag 8 november 2010
Het Nieuwe Werken - het lege bureau
In deze week van Het Nieuwe Werken zal ik werken benaderen vanuit vijf invalshoeken:
maandag: de kwaliteit van mijn werkplek
dinsdag: dingen voor elkaar krijgen
woensdag: zorg voor mezelf en mijn kinderen
donderdag: kenniswerk vanuit zelfkennis
vrijdag: vanuit welzijn het weekend in
De kwaliteit van mijn werkplek dank ik voor een groot deel aan Anjet van Linge. In haar werkruimte, UNIT 6 in bedrijfsverzamelgebouw Nieuwe Energie, mocht ik begin dit jaar mijn bureau vestigen. Al enige tijd wist ik dat mijn eenmanszaak zijn laatste tijd gehad had, en dat ik er aan toe was een samenwerkingsverband op te zetten. In het kantoor van Bureau Zee vond ik de ideale condities: een leeg bureau in een prachtige ruimte. Heel wat dagen heb ik daar doorgebracht, luisterend naar de stilte, genietend van de ruimte en de samenklank van de materialen.
De watte? De samenklank van de materialen. Het bamboehout en metaal van het bureau, de lengte van het bureau, de boekenkast, de blauwe zitkussens, die ene zitbal. Samen scheppen ze de condities waarin ik de juiste ingevingen krijg. Dit lege bureau is een goede inspiratiebron gebleken, want hier achter dit bureau is langzaamaan het Leiden Talent Booster initiatief gegroeid. En met een dergelijke intentie heeft Anjet twee jaar geleden dit kantoor ingericht. haar talent heeft zeker iets te maken met het scheppen van een werkruimte waar iets wezenlijks tot stand kan komen.
Omdat ik aanvankelijk te gast was in Anjet haar kantoor, heb ik vanaf meet af aan elke dag mijn werkplek leeggemaakt. Dat bleek een goede 'practice'. Met als gevolg dat ik elke dag weer begin met een leeg bureau, waar ik even genietend achter zit, voordat ik mijn laptop uitpak. En soms laat ik 'm bewust een uurtje in de kast of tas. Om te genieten van de klank van de materialen:
Voor wie meer wil lezen over de Samenklank van Materialen, kan ik het boek Atmosphaeren van Peter Zumthor aanraden. Deze architect heeft ook het ontwerp voor de nieuwe meelfabriek in Leiden gemaakt.
maandag: de kwaliteit van mijn werkplek
dinsdag: dingen voor elkaar krijgen
woensdag: zorg voor mezelf en mijn kinderen
donderdag: kenniswerk vanuit zelfkennis
vrijdag: vanuit welzijn het weekend in
De kwaliteit van mijn werkplek dank ik voor een groot deel aan Anjet van Linge. In haar werkruimte, UNIT 6 in bedrijfsverzamelgebouw Nieuwe Energie, mocht ik begin dit jaar mijn bureau vestigen. Al enige tijd wist ik dat mijn eenmanszaak zijn laatste tijd gehad had, en dat ik er aan toe was een samenwerkingsverband op te zetten. In het kantoor van Bureau Zee vond ik de ideale condities: een leeg bureau in een prachtige ruimte. Heel wat dagen heb ik daar doorgebracht, luisterend naar de stilte, genietend van de ruimte en de samenklank van de materialen.
De watte? De samenklank van de materialen. Het bamboehout en metaal van het bureau, de lengte van het bureau, de boekenkast, de blauwe zitkussens, die ene zitbal. Samen scheppen ze de condities waarin ik de juiste ingevingen krijg. Dit lege bureau is een goede inspiratiebron gebleken, want hier achter dit bureau is langzaamaan het Leiden Talent Booster initiatief gegroeid. En met een dergelijke intentie heeft Anjet twee jaar geleden dit kantoor ingericht. haar talent heeft zeker iets te maken met het scheppen van een werkruimte waar iets wezenlijks tot stand kan komen.
Omdat ik aanvankelijk te gast was in Anjet haar kantoor, heb ik vanaf meet af aan elke dag mijn werkplek leeggemaakt. Dat bleek een goede 'practice'. Met als gevolg dat ik elke dag weer begin met een leeg bureau, waar ik even genietend achter zit, voordat ik mijn laptop uitpak. En soms laat ik 'm bewust een uurtje in de kast of tas. Om te genieten van de klank van de materialen:
Voor wie meer wil lezen over de Samenklank van Materialen, kan ik het boek Atmosphaeren van Peter Zumthor aanraden. Deze architect heeft ook het ontwerp voor de nieuwe meelfabriek in Leiden gemaakt.
zondag 7 november 2010
Het Nieuwe Werken - de opgeruimde zolder
Volgende week is de week van Het Nieuwe Werken (#hnw). Een goed moment om onze blog leven in te blazen.
Bij HNW lopen werk en prive door elkaar. Beter gezegd: het nieuwe werken is pas goed mogelijk als je 'ik' en 'prive' werelden op orde zijn. Dat is immers de basis om vanuit te werken. Waar het lege bureau symbool staat voor het nieuwe werken, zie ik de opgeruimde zolder als een teken van een prive leven in balans. Op die zolder van mij ligt een muziekstandaard, waar mijn dochter al weken op wacht, sinds ze begonnen is met vioolles. En bij die muziekstandaard kon ik niet zo gemakkelijk komen, want ze zat in die witte kast. Zie je 'm?
Karen Kingston (auteur van mijn favoriete boek Clear Your Clutter) legt de vinger op de gevoelige plek: "Things stored in attics can restrict your higher aspirations and possibilities. You stifle yourself by creating a false limitation. You will tend to worry more about the future than other people, as if there are problems hanging over you, ready to fall on you at any time."
Hmmm, zit wat in. Denkend aan mijn zolder zie ik grote stapels met 'je weet maar nooit'-spullen die de weg naar mijn muziekstandaard blokkeren.
Aan de slag dus. Vanmiddag dus de auto leeggeruimd, om de achterbak vol te laden met spullen voor de kringloopwinkel. Enkele uren later is de zolder een stuk leger, en mijn hoofd trouwens ook.
En mijn dochter heeft zojuist viool geoefend met haar muziek op mijn muziekstandaard.
Iemand trouwens nog interesse in een MIDI keyboard? Staat links van die witte kast...
Bij HNW lopen werk en prive door elkaar. Beter gezegd: het nieuwe werken is pas goed mogelijk als je 'ik' en 'prive' werelden op orde zijn. Dat is immers de basis om vanuit te werken. Waar het lege bureau symbool staat voor het nieuwe werken, zie ik de opgeruimde zolder als een teken van een prive leven in balans. Op die zolder van mij ligt een muziekstandaard, waar mijn dochter al weken op wacht, sinds ze begonnen is met vioolles. En bij die muziekstandaard kon ik niet zo gemakkelijk komen, want ze zat in die witte kast. Zie je 'm?
Karen Kingston (auteur van mijn favoriete boek Clear Your Clutter) legt de vinger op de gevoelige plek: "Things stored in attics can restrict your higher aspirations and possibilities. You stifle yourself by creating a false limitation. You will tend to worry more about the future than other people, as if there are problems hanging over you, ready to fall on you at any time."
Hmmm, zit wat in. Denkend aan mijn zolder zie ik grote stapels met 'je weet maar nooit'-spullen die de weg naar mijn muziekstandaard blokkeren.
Aan de slag dus. Vanmiddag dus de auto leeggeruimd, om de achterbak vol te laden met spullen voor de kringloopwinkel. Enkele uren later is de zolder een stuk leger, en mijn hoofd trouwens ook.
En mijn dochter heeft zojuist viool geoefend met haar muziek op mijn muziekstandaard.
Iemand trouwens nog interesse in een MIDI keyboard? Staat links van die witte kast...
Abonneren op:
Posts (Atom)